Buket Pelin UZUN
Spor Eğitmeni
Sport Science TR Kurucusu

Bugün, konuşmalarına ve düşüncelerine kıymet verdiğim değerli bir hocamla ders arasında sohbet ederken, kaynağı bilinmeyen ancak anlamı oldukça güçlü bir söz duydum:

“Ne kadar yükselirsen yüksel, gönlün daima alçakta kalmalı.”

Bu söz, içinde bulunduğumuz makamın, sahip olduğumuz unvanın veya oturduğumuz koltuğun bizi değiştirmemesi gerektiğini hatırlatıyor. Çünkü bütün unvanlardan önce insanız. Bulunduğumuz görevler geçici, geride bıraktığımız izler ise kalıcıdır.

Bu sohbetin ardından spor alanındaki antrenörlerin, yöneticilerin ve liderlerin düşünce biçimlerini yeniden değerlendirmeye başladım. İnsanların davranışları, konuşma tarzları ve çevrelerindeki kişilere yaklaşımları, aslında nasıl bir liderlik anlayışına sahip olduklarını açıkça gösteriyor.

Sürekli “ben” diyenlerin çoğaldığı bir ortamda, “biz” diyebilen insanların zaman zaman yalnızlaştığını görmek gerçekten üzücü. Oysa spor, bireysel başarılardan önce ortak emeğin, dayanışmanın ve takım ruhunun alanıdır. Bir başarı yalnızca tek bir kişiye değil; sporcuya, antrenöre, yöneticiye, sağlık ekibine, aileye ve görünmeyen birçok emek sahibine aittir.

Gerçek liderlik, başarıyı yalnızca kendine mal etmek değil; o başarıda emeği bulunan herkesi görebilmektir. Yükselmek yalnızca bir unvana veya makama ulaşmak değildir. Asıl yükseliş, insanın bulunduğu konuma rağmen alçak gönüllülüğünü, vicdanını ve insani değerlerini koruyabilmesidir.

Hangi düzeyde olursak olalım, bulunduğumuz yerin geçici olduğunu unutmamalıyız. Bugün bizim oturduğumuz koltukta yarın başka biri oturacak. Biz gideceğiz, başkaları gelecek ve hayat kendi akışı içerisinde devam edecek.

Bu nedenle geride bıraktığımız unvanlardan çok, insanlara nasıl davrandığımız önemlidir. İnsanlar belki görevimizi veya başarılarımızı zamanla unutabilir; fakat onlara kendilerini nasıl hissettirdiğimizi kolay kolay unutmazlar.

Kısacası, yükseldikçe insanlardan uzaklaşmak değil, onlara daha fazla yaklaşmak gerekir. Çünkü büyüklük, ne kadar yükseğe çıktığımızla değil; yükseldiğimizde ne kadar insan kalabildiğimizle ölçülür.

Unutmayalım: Geldik ve gidiyoruz. Önemli olan, giderken arkamızda nasıl bir iz bıraktığımızdır.