Buket Pelin Uzun
Spor Eğitmeni
Sport Science TR Kurucusu

Sevgili okurlar,

Bu yazıyı bir aile, bir çocuk, bir akademisyen, farklı mesleklerden insanlar ve aslında hepimiz adına kaleme alıyorum.

Sporun insanları bir araya getiren, farklılıkları azaltan ve toplumu bütünleştiren yönünü unuttuk. Belki de bütün olmanın ne anlama geldiğini artık yeterince düşünmüyoruz. Üstelik bunu neden unuttuğumuzu da bilmiyoruz.

Türk Dil Kurumuna göre bütünlük; “bütün olma durumu, tamlık ve tamamiyet” anlamına gelir. Peki biz ne zaman bir bütün olmak istiyoruz? Neyi değiştirmeye çalışıyoruz? Neden birbirimizi tamamlamak yerine birbirimizi yıkıyoruz?

Egolarımız ve hırslarımız neden bu kadar ön plana çıkıyor? Kendimizi neden sürekli birilerine kanıtlamak zorunda hissediyoruz? Neden hakkımız olmayanı elde etmeye çalışıyoruz?

Aslında spor, bu olumsuzlukları ortadan kaldırabilecek güçlü bir araçtır. İnsanlara birlikte hareket etmeyi, paylaşmayı, sabretmeyi, saygı göstermeyi ve ortak bir amaç için mücadele etmeyi öğretir. Fakat biz, sporun bu gücünden yeterince yararlanamıyoruz. Hatta bazen sporun içinde daha fazla olumsuzlukla karşılaşıyoruz.

Tribünlerde kötü söz söyleyerek rahatlamaya çalışan insanları görüyoruz. Hırsına yenik düşen bazı ebeveynler, eğitimciden daha iyi bildiklerini düşünerek çocuklarına sürekli direktif veriyor. Böyle davranarak çocuklarına yardımcı olduklarını zannediyorlar. Oysa bu baskı, çocuğun spordan uzaklaşmasına ve kendisini yetersiz hissetmesine neden olabiliyor.

Spor yalnızca kazanmak değildir. Spor; eğitimdir, disiplindir, saygıdır ve birlikte hareket edebilme becerisidir. Çocuğun özgüven kazanması, arkadaşlık kurması ve kaybettiğinde yeniden ayağa kalkmayı öğrenmesidir.

Bir de sporun yönetim tarafı var. Yönetimin ve yöneticiliğin ne anlama geldiğini bilmeden sadece “Ben yöneticiyim” demek, sporu ileriye taşımaz. İyi bir spor yöneticisi insanları ayırmaz; onları ortak bir amaç etrafında birleştirir. Bilgiyi, emeği ve başarıyı sahiplenmek yerine paylaşır.

Çünkü spor, tek bir kişinin değil, bir bütünün başarısıdır. Sporcu, antrenör, aile, yönetici ve toplum aynı amaçta buluşmadıkça kalıcı başarıdan söz edemeyiz.

Sporun bütünleştirici gücünü yeniden hatırlamalıyız. Kazanmadan önce insan olmayı, yarışmadan önce saygı duymayı, yönetmeden önce dinlemeyi öğrenmeliyiz.

Çünkü bütünlüğün olmadığı yerde gerçek başarı da olmaz.