Çocuğunuz Ne Yapıyor?

Denge hayatın her alanında önemlidir. İşimizde, aile ilişkilerimizde, sosyal yaşamımızda olduğu gibi çocukların günlük rutinlerinde de dengeyi kurabilmek gerekir.

Çocuğumuzu bir saatlik spor antrenmanına götürmek elbette çok değerlidir. Ancak asıl soru şudur: Antrenmandan sonra çocuk ne yapıyor?

Eve geldiğinde duşunu alıp dinleniyor mu? Düzenli bir yemek ve uyku rutini var mı? Bir süre kitap okuyup bedensel ve zihinsel olarak sakinleşiyor mu? Yoksa eve gelir gelmez tabletin, telefonun ya da bilgisayarın karşısına mı geçiyor?

Bir çocuğun yalnızca antrenman saatine değil, günün geri kalanını nasıl geçirdiğine de bakmak gerekir.

Ben her zaman önce iyi bir gözlemin gerekli olduğunu düşünüyorum. Çünkü eğitmen–aile–çocuk üçgeninin sağlam olması, çocuğun gelişiminin en önemli parçalarından biridir. Eğitmen sahadaki süreci yönetirken aile de evdeki yaşam düzenini desteklemelidir.

Çocuktan sportif başarı beklerken onun yeterince dinlenmediğini, uyku düzeninin bozulduğunu ve ekran karşısında uzun saatler geçirdiğini gözden kaçırmamak gerekir. Çocuğu hangi spor branşına yönlendirirsek yönlendirelim, günlük yaşamında sağlıklı bir düzen oluşturamazsak spordan beklediğimiz fiziksel ve psikolojik kazanımlar da sınırlı kalabilir.

Bu nedenle çocukların hayatında rutin ve sistem önemlidir.

Fiziksel aktivite; çocukların motor gelişimini, dikkatini, öğrenme süreçlerini ve psikolojik iyi oluşunu destekler. Egzersiz sırasında beyinde çeşitli nörolojik ve biyokimyasal süreçler devreye girer; endorfin, dopamin, serotonin ve endokannabinoid sistemleri gibi mekanizmalar hareket sonrası hissedilen iyi oluş hâline katkıda bulunabilir.

Ancak spor yaptı diye çocuğun günün geri kalanında sınırsız ekran kullanabileceğini düşünmemeliyiz. Uzun ve kontrolsüz ekran süresi; uyku düzeninden dikkat süreçlerine, sosyal iletişimden günlük hareket miktarına kadar birçok alanı olumsuz etkileyebilir.

Bir saat spor yapmak, günün geri kalanındaki on saatlik hareketsizliği otomatik olarak ortadan kaldırmaz.

Değerli anne ve babalar, çocuğunuzun ekran süresini belirlemek kadar ona örnek olmak da önemlidir.

Eğer çocuğunuzun ekran kullanımını azaltmakta zorlanıyorsanız önce evin içindeki ekran alışkanlıklarına bakın. Anne ya da baba sürekli telefonla ilgilenirken çocuğa “Telefonu bırak.” demek çoğu zaman yeterli olmayacaktır.

Çocuklar söyleneni değil, büyük ölçüde gördüklerini öğrenirler.

Siz kitabınızı elinize alırsanız onun da kitapla ilişki kurması kolaylaşır. Siz hareket ederseniz o da hareket etmeyi günlük yaşamın doğal bir parçası olarak görür.

Çünkü unutmayalım:

Çocuğunuz yalnızca yetiştirdiğiniz kişi değil, aynı zamanda yaşantınızın bir yansımasıdır.

Buket Pelin UZUN
Spor Eğitmeni
Kurucu – Sport Science TR